Blog

Hoi! En welkom op mijn eerste blog! 

Ik had in de planning om al eerder te gaan bloggen, maar kon maar niet bedenken wat leuk was als eerste blog... Maar ik ben er aan uit.

Deze eerste blog gaat over een vorm van fotografie waardoor ik aanraking ben gekomen met het hele fotografie gebeuren!

URBAN EXPLORING

 

Hoe het begon...

Jaren geleden zag ik op tv een programma dat over een bouwproject ging op een voormalig bungalow park. De bungalows stonden er nog, maar werden op korte termijn gesloopt. Maar ze stonden er zo mooi vervallen bij. En precies dat verval wekte dus mijn interesse. Toen ik uit nieuwsgierigheid ging googelen  waar deze bungalows stonden kwam ik bij de term urban exploring uit (in het kort URBEX). En toen ging er een wereld open! Ik zag allemaal foto's van vervallen kastelen, pretparken, fabrieken en zelfs complete dorpen. De bungalows heb ik nooit terug gevonden op internet, maar dat hoefde ook niet, die kastelen, pretparken en dorpen waren veel gaver!

 

Maar waar doe je dat, Urbexen?

Hier in Nederland wordt alles wat verlaten wordt redelijk snel gesloopt. Hier is dus niet veel te vinden, je moet echt goed zoeken! Maar België en Duitsland, dat is een heel ander verhaal. Daar staan gebouwen tientallen jaren leeg. Het verval in die gebouwen is prachtig en geeft een enorme kik. Sommige locaties, en dan vooral de fabrieken zijn zo enorm dat je echt uren bezig bent met fotograferen. Heerlijk! Maar om even terug te komen op ons eigen kikkerlandje... Er zijn wel leuke locaties, dichterbij dan je denkt! Wie herkent bijvoorbeeld dit kasteel en de soldaten?

 

Het voormalige Land van Ooit, nu een wandelpark.

 

Verboden gebied... 

Maar voor de echte mooie plaatjes ga ik toch liever de grens over. Mijn eerste grote avontuur was in België, samen met mijn schoonbroer! Voor mijn werk moest ik vlakbij Kortrijk iets ophalen en laat nou net in Dadizele, vlakbij Kortrijk een prachtig verlaten pretpark liggen. Het Dadipark. Dit werd geopend in 1950 en sloot in 2002 haar deuren. Na een aantal ongelukken in het park daalden de bezoekersaantallen en moest het park sluiten. Ondertussen is het volledige park gesloopt en is er nu een wandelpark, maar wat ervaring was dat. Zenuwachtig toen we door de poorten heen kropen om maar niet op te vallen :) Had ik al gezegd dat Urban Exploring eigenlijk het betreden van verboden gebied is? En aangezien schoonbroer militair is, moesten we toch een beetje oppassen. Eenmaal in het park maakten de zenuwen plaats voor enthousiasme! Wat een groot park was dat en wat een verval! Na een hele middag rondgehangen te hebben zijn we vol met indrukken weer huiswaarts gekeerd met de wetenschap dat dit niet de laatste locatie was die we gingen bezoeken!

 

Het voormalige Dadipark in Dadizele

 

Verslavend

Verslavend? Ja Urban Exploring is verslavend... De muffe lucht in de gebouwen, het verval, de kik om niet betrapt te worden, maar ook de dingen die herinneren aan de tijd dat het gebouw nog in gebruik was... Allemaal dingen die verslavend werken. Maar ook het zoekwerk naar een locatie. De echte mooie locaties worden angstvallig geheim gehouden door de fanatiekelingen. Waarom? Om ze te houden in de mooie vervallen staat waarin ze verkeren. Onder de urbexers hebben we een code: Take nothing but pictures, leave nothing but footprints. Een regel waar helaas niet iedereen zich aan houd. Vandalisme, graffiti, koperdieven en ga zo maar door... Een echte urbexer zal nooit zomaar zijn locaties prijsgeven. Een goed voorbeeld hiervan is het, of beter gezegd, was het prachtige kasteel Rochendaal in België. Dit heb ik samen met Sander in 2012 bezocht. Aangezien dit terrein inclusief het kasteel eigendom was van het Belgische leger was ook dit weer een spannende onderneming! Maar zo'n mooie details in dit kasteel wat je terug laat denken aan vroegere tijden! Jammer genoeg hebben we alleen de foto's nog, want het kasteel is enkele weken terug tot de grond toe afgebrand. En de brand was aangestoken. Ook pyromanen weten deze gebouwen helaas te vinden...

 

R.I.P. Chateau Rochendaal

 

Volle rugzak...

Zoals ik al aangaf, het is een verslavende tak van fotografie. Maar ook een gevaarlijke. De gebouwen zijn vaak in verre staat van verval, worden bewoond door zwervers of je wordt beroofd van je spulletjes. Dit doe je dus niet alleen. Ik heb veel locaties bezocht met met mijn schoonbroer Sander, maar ook een goede vriend, Rinus was geregeld van de partij. Als er dan iets gebeurd ben je in ieder geval niet alleen. Ook contact met het thuisfront is belangrijk. Ik belde elke 2 uur even met mijn vrouw, al was het maar om te zeggen waar we ergens waren. Vaak proberen we op 1 dag een paar locaties te bezoeken. Uiteindelijk heb ik tientallen locaties bezocht tot nu toe en heb ik de prachtigste foto's gemaakt. Maar wat neem je allemaal mee naar zo'n locatie? Nou, dat is nogal wat... Heel belangrijk; een Zwitsers zakmes en een deurkruk. Deurkruk??? Ja, een deurkruk. Als een deur dichtvalt of dicht waait en er zit geen deurkruk meer in, wat meestal zo is, dan zit je opgesloten in verlaten gebouw. En dat is niet handig. Verder een goede zaklamp met reservebatterijen, een kleine verbandtrommel, handschoenen (de mijne hebben zelfs een kevlar laag) om niet in glas te grijpen of in roestige oude spijkers, een touw, paraplu, eten en drinken, legitimatiebewijs, telefoon, en natuurlijk de spulletjes om foto's mee te maken; een statief, flink wat lenzen, flitser, geheugenkaartjes en natuurlijk de camera zelf. Ik zal ongetwijfeld nog wat dingetjes vergeten, maar dit is wel zo'n beetje de basis.

 

Van Belgie gaan we naar Duitsland. Het Ruhrgebied is niet zo ver weg voor mij en daar staan veel verlaten fabrieken. Ondertussen gesloopt omdat de locatie echt te gevaarlijk was, was deze Sinteranlage van Thyssenkrupp toch wel de grootste fabriek die ik ooit bezocht heb. Deze keer was Rinus mijn metgezel! Ik had thuis al wat huiswerk gedaan en wist al hoe we het enorme terrein konden betreden. Eenmaal op het terrein wisten we niet waar we moesten beginnen. Zo enorm! Maar goed je begint ergens en je eindigt ergens :P Wat erg opviel waren de enorme hoeveelheden lege elektriciteit kabels. Deze waren allemaal gestript voor het koper wat erin zat. Met enorme hoeveelheden overdrijf ik niet. Het waren echt bergen... Ook deze fabriek is ondertussen gesloopt. Er waren enkele ongevallen gebeurd met andere urbexers en dat heeft er toe geleid dat het gebouw in 2015 gesloopt is. Een filmpje daarvan vindt je hier! Hier zie je ook goed hoe groot de fabriek is geweest. Ach, gelukkig hebben we altijd de foto's nog!

De foto's zijn een beetje over-bewerkt, zo deed ik dat 6 jaar geleden :). Helaas heb ik de originele foto's niet meer om ze in mijn hedendaagse stijl te bewerken. Maar dat mag de pret niet drukken!

 

Sinteranlage Duisburg

 

Frietjes!

De laatste tijd ligt het urbexen op een wat lager pitje. Ik heb het te druk met mijn modellenfotografie en ook het vinden van mooie locaties wordt steeds moeilijker. Maarrrr... Een paar weken geleden was ik met mijn schoonfamilie een weekendje in de Belgische Ardennen, heel toevallig had ik mijn camera bij en dan begint dat weer te kriebelen hè. Je bent in Belgie, dus een locatie moet niet ver weg zijn. Dat werd na wat zoekwerk op google bevestigt. Op 20 minuutjes rijden van ons huisje lag een verlaten Sanatorium. Dus in de vroege ochtend in m'n uppie die kant op. In je uppie? Ja, niemand wou mee en ik had de kriebels dus bij hoge uitzondering ben ik alleen gegaan. Ik had de locatie al eens gezien in een filmpje van StukTV en wist dus wel een beetje wat me te wachten stond. Ik had me voorgenomen om op de begane grond te blijven, zodat ik makkelijk kon vluchten indien nodig. Eenmaal aangekomen de auto geparkeerd en nog een stukje gelopen. Tijdens het lopen even met mijn ouders gefacetimed zodat ook zij mijn locatie wisten. Eerst rondom wat foto's gemaakt en vervolgens voorzichtig en stilletjes naar binnen. Ik had al op de parkeerplaats gezien dat ik de enige bezoeker was, dus was dit toch wel wat eng. Echter na een uurtje hoorde ik meer urbexers en na 2 uurtjes was het hele gebouw vergeven van urbexers. Uiteindelijk heb ik dus het hele gebouw gehad en ben ik uiteindelijk na 4 uurtjes fotograferen voldaan en tevreden weer terug gekeerd naar ons huisje. Nu hoor ik jullie denken, waarom staat er nu frietjes boven deze tekst? Dat zal ik vertellen! Het is zaterdag 17:45u en dan eten wij altijd frietjes! Ik zeg dus; tot de volgende en een fijn weekend! Ik ben frietjes eten :)

 

Sanatorium du Basil

Nog een paar foto's dan ; )